In het Structuurplan Almere Hout zijn landschap en infrastructuur opgevat als de complementaire componenten van een duurzaam en aantrekkelijk raamwerk van openbare ruimte.

Een uitgekiend spectrum aan soorten ‘landschap’ en infrastructuur moet de polderleegte kleuren en conditioneert de ruimte ten behoeve van een stedelijke ontwikkeling waarvan vorm, omvang, groeitempo en woonmilieus nog allesbehalve vastliggen. Belangrijke smaakmakers van het raamwerk zijn 100 stadstuinen die op archeologisch waardevolle plaatsen zullen worden aangelegd. In de stadstuinen wordt de biografie van de polder afleesbaar gemaakt: verhalen uit de steen- en maritieme tijd, maar ook uit de ontginnings-, huidige- en toekomstige tijd. De smaakmakers vervullen een dubbelrol. Allereerst zijn het bijzondere tuinen die gezamenlijk een bijzondere reeks openbare ruimte vormen. Daarnaast wordt verwacht dat de tuinen door hun bijzondere vormgeving en gebruik de toekomstige ontwerpers op verschillende manieren zullen inspireren, met een gevarieerd stedelijk gebied als resultaat. In de studie 100 Stadstuinen zijn vervolgens de mogelijkheden voor de identiteit van de reeks verkend in relatie tot het archeologisch onderzoeksproces en de ontwikkelingstermijn van Almere Hout, die zeker 30 jaar bedraagt. Vertrekpunt hierbij is het idee dat tijd bij een ontwikkelingstermijn als deze goed inzetbaar is als ontwerpmiddel en daarmee als identiteitsbepaler. De studie illustreert welke kansen voor identiteit ontstaan als de tijd tussen enerzijds het archeologisch onderzoek en de aanleg van de tuinen en anderzijds de stedelijke ontwikkeling (in het gangbare Almeerse proces ongeveer 5 jaar) structureel wordt vergroot.

Opdrachtgever: DSO, gemeente Almere.