De fascinerende dynamiek van ons estuariumlandschap is door menselijke bemoeienis grotendeels aan banden gelegd. Ons voorstel breekt deze banden los door het gericht toelaten van bestaande, maar ook nieuwe natuurlijke en antropogene krachten.

Een provocerend kader van regels, subsidies en interventies zal het beeld en de sfeer van het toekomstige landschap gaan bepalen. Op basis van aanwezige elementen en maatschappelijke tendensen zijn vijf exemplarische landschapstypen onderscheiden met een eigen ontwikkelingsdynamiek: windlandschap, waterlandschap, boslandschap, stadslandschap en netwerklandschap. Om binnen de landschapstypen de contrasten op te voeren zijn op een willekeurige manier ‘differentiatievelden’ over de kaart verspreid. Deze velden bepalen de toekomstige ontwikkeling van de betreffende landschapsuitsnedes op basis van een aantal verschillende basiscondities en -regels. We hebben er vier onderscheiden: extreme variatie, extreme monotonie, afwezigheid van ruimtelijke ordening en afwezigheid van menselijk ingrijpen. Landschapstypen en differentiatievelden kunnen in de tijd groeien en krimpen en bovendien van kleur verschieten: afhankelijk van de dan geldende voorkeuren. Voor de gebieden die zowel buiten de exemplarische landschapstypen als de differentiatievelden vallen wordt de ruimtelijke ordening - als vanouds - overgelaten aan de locale en provinciale overheden. Het noorden van Nederland zal op deze manier transformeren tot een steeds contrastrijker en extremer landschap.

Inzending EO Wijers prijsvraag.
I.s.m. Bobbink & Monchen architecten.